આમ ને આમ દિવસો ગયા ને
રોજ સાંજ પણ પડતી ગઈ,
શોખ મરતા ગયા એક એક કરીને
જવાબદારી વધતી ગઈ,
સપનાઓ રુંધાયા અને
મુલાયમ હાથની રેખાઓ બળતી ગઈ,
પૈસા ને પરિસ્થિતિના ખેલમાં
સાલી જિંદગી ઢળતી ગઈ.
સારા કે સાચા હોવાની સજાઓ
હર ઘડી ઘડી મળતી ગઈ,
આ ન કરતા પેલું ન કરતાં તેવી
બરાબર સુચના મળતી ગઈ,
રહેવું હતું નાનું અમારે પણ
ઉંમર હતી કે વધતી ગઈ,
આમ ને આમ દિવસો ગયા ને
જિંદગીની સાંજ પણ પડતી ગઈ.
🙏🙏🙏
સાભાર :- અજ્ઞાત લેખકની ડાયરીમાંથી..
સબંધ બોલીને બગાડવા કરતાં ચૂપ રહીને તેને થોડો સમય આપવો વધારે સારો છે....
આપણે દરેકને સંબંધોમાં જીવવું ગમતું હોય છે. કારણકે દુનિયામાં ખુશી પણ તેમના દ્વારા જ મળતી હોય છે.પણ દરેક સંબંધને એક સરખું મહત્વ આપવું જરૂરી નથી. દરેક સંબંધને પોતાનું એક અલગ સ્થાન હોય છે. માટે જ જે સંબંધને જેટલું મહત્વ આપવું જરૂરી છે એટલું જ આપીએ તો આપણે ખુશ રહી શકીએ છીએ.પણ ઘણા એવા વિચારો ધરાવતા હોય છે કે જે પોતે દરેક સંબંધને દરેક લોકોને એક સરખું જ પોતાના દિલમાં સ્થાન આપતા હોય છે.
અને જ્યારે સંબંધોમાં થોડી ઘણી પણ તિરાડ પડતી હોય છે ત્યારે લાગણીશીલ સ્વભાવવાળા વધારે દુઃખી થાય છે. અને તેમના આ જ સ્વભાવને કારણે તે પોતાની સાથે જે ખરાબ થયું તેને સ્વીકારી નથી શકતા. જે પોતાની વાતને સરળતાથી સમજાવી નથી શકતાને તેમના સંબંધો વધારે સમય સુધી નથી રહી શકતા. માટે જ પોતાની વાત સામેવાળાને કેવી રીતે સમજાવવી તે શીખવું બહુ જરૂરી છે. સાથે સાથે દુનિયામાં પ્રેક્ટિકલ બનવું પણ બહુ જરૂરી છે.
સંબંધો જીવન કરતાં વધારે મહત્વનાં નથી. એકબીજા વચ્ચે વધારે પડતાં મન-ભેદ થઈ જાય અને તેના કારણે જ્યારે મતભેદ ઊભા થાય છે ત્યારે વાતને વધારવા ચૂપ રહીને થોડા સમય માટે દૂરી લાવવી વધારે સારી છે. મનમાં જે ભરાયું હોય તે બોલીને સંબંધોનો અંત ના લાવવો જોઈએ. જો થોડો સમય મનને શાંત રાખીને સમય ઉપર થોડું છોડી દઈશું તો બગડેલો સબંધ આપોઆપ સારો થઈ જાય છે.
બસ આવી થોડી નાની- નાની વાતોને સમજી લઈશું તો પોતાની અંદર થોડું પરિવર્તન કરી શકીશું. જેનાં કારણે આપણું ભવિષ્ય પણ વધારે સારું બનશે.
સાભાર :-
પિંકી પરીખ (અક્ષયવાણી)
હું જેલમાં ગયેલા એ બાવાનો અત્યંત આભાર માનું છું કે, એણે સમાજમાં દાખલો બેસાડ્યો કે બધાં સફેદ રંગના પ્રવાહી દૂધ હોતાં નથી. ગંદા ધંધા ખૂબ ચાલે છે ને પ્રામાણિકતા ભૂખે મરે છે. “બદલાપુર”માં એક ડાયલોગ બહુ ગમ્યો. એક પ્રાઈવેટ ડીટેક્ટીવ મહિલા કહે છે,” એક કોલગર્લને એક કલાકના ૨૦૦૦ રૂપિયા મળે છે અને મને ૨૪ કલાકના ૨૦૦૦ રૂપિયા મળે છે !!!”
પુરૂષના પગના તળીયાનો ભાગ ઘર્ષણબળ વગરનો હોય છે. તેથી તે ગમે ત્યારે લપસી જાય છે. ગમે ત્યારે લપસી જાય એનો કોઈ વાંધો નથી, ગમે ત્યાં લપસી જાય છે એનો ખેદ છે. જે ગુના બદલ પત્ની પતિને માફ કરી શકે છે તે જ ગુના બદલ પતિ પત્નીને માફ કરી શકે છે ખરો ? જવાબ- ના.
તમારી પોસ્ટ વાંચવાથી બે-ચાર જણાં સુધરી ન શકતાં હોય.....પણ બે-ચાર જણાં બગડી શકતાં હોય તોય તમારી પોસ્ટ સફળ થઈ ગણાય. આ વાત મને ઓશોના જીવનમાંથી સમજાઈ છે. સમાજની એક ફરીયાદ રહી છે કે, ઓશોએ લોકોને બગાડ્યાં છે. યસ, તમારા શબ્દોથી માણસ સુધરતો હોય કે બગડતો હોય તો ડેફિનેટલી તમારા શબ્દોમાં તાકાત છે એ વાત સાબિત થાય છે.
સાભાર :- જે.કે.સાંઈ
એક ક્લાસરૂમમાં અચાનક એક વિદ્યાર્થી ઊભો થયો અને તેણે પ્રોફેસરને કહ્યું કે, જન્મદિવસ પર પિતાજીએ ગિફ્ટમાં આપેલી કિંમતી ઘડિયાળ કોઈએ ચોરી લીધી છે. આ સાંભળી પ્રોફેસરે બધાને પોતાની આંખો પર પટ્ટી બાંધીને એક લાઈનમાં ઊભા રહેવા કહ્યું. પછી પ્રોફેસરે બધાના ખિસ્સા તપાસવાનું શરૂ કર્યું. થોડી જ વારમાં એક છોકરાના ખિસ્સામાંથી ઘડિયાળ મળી ગઈ. પ્રોફેસરે ચુપચાપ તે ઘડિયાળ લઈને તેના માલિકને આપી દીધી. પ્રોફેસરે કોઈને કંઈ ન કહ્યું. બધાની આંખો પર પટ્ટી હોવાને કારણે કોઈને કંઈ ખબર ન પડી કે ઘડિયાળ કોણે ચોરી હતી. પછીના બે-ત્રણ દિવસ સુધી ઘડિયાળ ચોરનાર છોકરો ગભરાતો રહ્યો કે તેની ચોરીની જાણ બધાને થઈ જશે, પણ કોઈને ખબર ન પડી. થોડા મહિનાઓમાં બધા વિદ્યાર્થીઓ અભ્યાસ પૂરો કરીને કોલેજમાંથી ચાલ્યા ગયા. બહુ વર્ષો પછી કોલેજમાં જૂના વિદ્યાર્થીઓનો રીયૂનિયન કાર્યક્રમ હતો. એ વિદ્યાર્થી કે જેણે ચોરી કરી હતી, હવે એક મોટો ઉદ્યોગપતિ બની ગયો હતો. તે પોતોના પ્રોફેસર પાસે ગયો. તેણે પ્રોફેસરને કહ્યું, ‘મારા જીવન પર તમારું ઋણ છે. આજે હું જીવું છું તો તે તમારા જ કારણે.’ પ્રોફેસરે આવું કહેવાનું કારણ પૂછ્યું તો તે વિદ્યાર્થીએ કહ્યું, ‘સર, એકવાર તમારા વર્ગમાં એક ઘડિયાળ ચોરાઈ હતી ત્યારે તમે બધાની આંખો પર પટ્ટી બંધાવીને બધાના ખિસ્સા તપાસ્યા હતા. એ દિવસે આબરૂ જવાના ડરે મેં નક્કી કરી લીધું હતું કે જો બધાને ખબર પડી જશે તો હું આત્મહત્યા કરી લઈશ. તે ઘડિયાળ મારા ખિસ્સામાંથી મળી, પરંતુ તે અંગે તમે કોઈને ન કહ્યું. તમે મને માફ કરીને મારી આબરૂ સાચવી લીધી.’
પ્રોફેસરે કહ્યું, ‘હું નહોતો જાણતો કે ઘડિયાળ તેં લીધી હતી. મેં તમારા બધાની આંખે પટ્ટી બાંધવાની સાથે મારી આંખ પર પણ પટ્ટી બાંધી દીધી હતી. હું નહોતો ઇચ્છતો કે મને ખબર પડે કે મારા કયા વિદ્યાર્થીએ આ કામ કર્યું છે. જેથી તે વિદ્યાર્થી મારી નજરમાંથી ઉતરી જાય.’ આ સાંભળીને તે છોકરો નતમસ્તક થઈ ગયો. કોઈની ભૂલ ખબર પડવા પર તેનું અપમાન કરવું, નિંદા કરવી અને સજા આપવી સામાન્ય વાત છે, પરંતુ તેની ભૂલ માફ કરીને તેનું આત્મસન્માન બચાવવાની તક આપવી મહાનતા છે. મેનેજમેન્ટનો સિદ્ધાંત છે કે પ્રશંસા બધાની વચ્ચે કરો અને નિંદા એકલામાં. માફ કરવું અને માફી માંગવી બંને શક્તિશાળી લોકોનું કામ છે.
